VOOR HET VOLLEDIG ARTIKEL KLIK OP DE BIJHORENDE TITEL !

Nieuws

BMW R1200GS LC - 3000 KM

by motocare on dinsdag 14 mei 2013 17:11



De BMW R1200 GS LC heeft  ondertussen 3000 km op de teller, niet in het minst dankzij de inzet tijdens de “1000 km van kom Op tegen Kanker”. Tijdens deze vierdaagse tocht, die jammer genoeg onder bedenkelijke weersomstandigheden werd verreden, kon de GS geëvalueerd worden op zijn toerkwaliteiten. Vier dagen in het zadel van zes uur ’s morgens tot zeven uur ’s avonds geeft immers een heel ander beeld dan het dagelijks  2x een half uurtje woon-werk verkeer afhaspelen .

We voorzagen de BMW van de Vario zijkoffers. Deze koffers zijn oude bekenden daar zij reeds vele jaren tot het BMW accessoiregamma behoren. Het blijft een geweldig systeem : met een simpele hefboom vergroot of verklein je de koffers en meteen ook de totale breedte van de motorfiets. De koffers passen zich m.a.w. aan je “bagagenoden” aan. Tijdens de vierdaagse tocht hebben we helaas heel wat regen over ons heen gekregen en daarbij moest ik vaststellen dat enkele regendruppeltje toch hun weg naar binnen  vonden... Dit zal dus verder geëvalueerd worden.



Eénmaal plaatsgenomen op de motor valt meteen het uitgebreide en goed afleesbare instrumentenbord op. Het instellen van vering, handvatverwarming en rijmodus gebeurt door middel van de onafhankelijke toetsen op de beide stuurhelften. Beste wel handig. De info die de boordcomputer verstrekt is bijzonder uitgebreid. Wat je graag permanent in beeld hebt, kan je zelf instellen. 

De GS heeft een alarmsysteem aan boord (optioneel). Bij de vorige generatie werd dit systeem bediend met een afstandsbediening. Het huidige alarm stel je in door middel van de boordcomputer. Tot zover geen probleem. Maar... schakel je de motor uit, dan activeert het alarm zich automatisch met als gevolg dat je bij de minste beweging het alarm laat afgaan. Even stoppen langs de weg, je wil iets uit de koffer halen en hop, de Beemer laat van zich horen. De enige mogelijkheid om dit te voorkomen, is de sleutel in het contact en het contact aan. Of je schakelt het alarm compleet uit via de boordcomputer met waarschijnlijk als gevolg dat je het, wanneer je de motor op stal zet, vergeet in te schakelen... Erg omslachtig dus.

Een druk op de startknop en met een behoorlijk luide roffel komt de Boxer tot leven. Waar de pre-2010 boxers een beetje mistroostig voor zich heen bromden, is het door de vloeistofgekoelde variant geproduceerde geluid best wel pittig te noemen. De zachte gasrespons laat het blok fluks in de toeren klimmen waarbij de aanwezigheid van  mechanische, metaalachtig klinkende bijgeluiden opvallen. Ik kreeg enkele malen de vraag of ik misschien met een Ducati onderweg was... Wie mij kent weet dat ik het merk uit Bologna een warm hart toedraag. Ik weet dus ook dat ze met deze bemerking refereren naar de oudere Ducati modellen die inderdaad niet van deze geluiden verstoken waren. De luchtgekoelde boxers hebben een veel zachtere draaicultuur. Samen met deze geluiden manifesteren zich ook de (on)nodige trillingen die vooral voelbaar zijn in de voetsteunen, met een “slapende rechtervoet” tot gevolg. De motor laat wel toe dat je in vergelijking met de vorige generatie schakellui kan rijden. Echt onderin het toerengebied blijft de toestand echter onveranderd : snelheid te hoog voor eerste versnelling en te laag voor tweede, of te hoog voor tweede, maar te laag voor derde. Dit is natuurlijk een gebruik van de motor eigen aan dit soort begeleidingen waarbij vaak aan lage snelheden gereden wordt. Laat je de motor in de toeren klimmen dan voel je wel het veel vlottere motorkarakter, met dank aan de 125 paardjes in het vooronder!

De motor mag dan al geen toonbeeld van draaicultuur zijn, maar  de daarbijhorende versnellingsbak doet dit euvel al helemaal niet vergeten, in tegendeel.... Wanneer  je de bak in z’n één schakelt, gebeurt dit met een dusdanig luide ‘klonk’ dat het bijwijlen genant werd. Ook de rest van de versnellingen doorloop je niet onopgemerkt, maar wat ik het ergste vond was het feit dat het bijna nooit lukte om van twee onmiddellijk naar neutraal te schakelen of van één naar neutraal. Wat technisch in feite onmogelijk is, overkwam mij toch meermaals : van drie naar neutraal!

De 125 PK tot stilstand brengen levert geen problemen op. De remmen zijn  goed doseerbaar en berekend op hun taak. Het aanwezige ABS zorgt voor de nodige ruggesteun mocht het toch eens fout dreigen te gaan, hoewel het iets te vlug ingrijpt.

Een laatste, rijtechnisch essentieel onderdeel van een motorfiets, is de vering. Onze motor is daarbij ook nog voorzien van het bekende ESA (Electronic Suspension Adjustement). Het veercomfort is uitstekend en zeker op onze verschrikkelijke betonwegen is een beetje extra veerweg op zo’n hoogpoter mooi meegenomen. De R1200GS zwiept (met dank aan het enorme stuur) van de ene bocht naar de andere, steeds even strak en precies zonder ook maar een spoor van onrust te vertonen.

Ergonomisch is BMW steeds de referentie geweest in motorland en dat is op deze GS niet anders. Alles zit waar het hoort te zitten, hoewel ik toch wel af te rekenen had met zadelpijn. De manueel instelbare ruit kwijt zich uitstekend van haar taak en de zelfdovende richtingaanwijzers mogen voor sommigen onbelangrijk zijn, ik vind ze toch zeer handig want in het heetst van de strijd vergeet ik ze meer dan eens uit te schakelen...

Tijdens zo een begeleiding rijd je met het vizier of de ganse helm open (blazen op een politiefluitje in een gesloten helm is echt geen goed idee...). Wanneer ik dan ’s avonds huiswaarts reed en genoeg had van de ijskoude wind en regen, was ik dan ook wat blij mijn helm te kunnen sluiten. Wat mij dan opviel (en na een tijdje bijzonder storend werkte) was een moeilijk te omschrijven geluid, een beetje vergelijkbaar met wat je in de trein hoort (bedoenk, bedoenk,...) Zoals gezegd met open helm hoor je dit niet, maar de gesloten helm fungeert als een soort klankkast. M.i. komt dit geluid van de al eerder besproken versnellingsbak.

Er werd tijdens die vier dagen vaak erg traag gereden, afgewisseld met erg snelle tussensprintjes, om dan aan een normaal tempo naar huis te rijden. Heel afwisselend gebruik dus. Het verbruik van de GS bedroeg daarbij gemiddeld 5,5 liter per 100 km, wat resulteerde in een bereik van meer dan 350 km.

De aanvankelijke euforie rond deze nieuwste BMW is na drieduizend kilometer toch wat bekoeld. Misschien omdat de aanvankelijke verwachtingen (de GS is toch de beste motor ter wereld, zegt men...) wat te hoog gespannen waren? Misschien zijn we in de loop der jaren de lat te hoog gaan leggen? Of zijn  we gewoonweg verwend?

Blijft het feit dat de beoordeling van de rijkwaliteiten van een motorfiets altijd ook een beetje een persoonlijke mening blijft vermits het gebruik van een motor nogal verschillend kan zijn van persoon tot persoon. Maar toch, die versnellingsbak en die metaalklinkende motor zijn feiten waar je niet omheen kan en die zeker voor verbetering vatbaar zijn.   


Author
motocare

Motocare nieuws